Nicolas Gary – ActuaLitté
Au détour d’un email se trouve parfois une rencontre : Fotis Loukas compte parmi ces échanges qui interpellent. Auteur d’un conte philosophique autoédité, publié en édition bilingue français / grec, l’aventure de son récit débute par une histoire, racontée à sa fille. Et devenu livre, bien après… Partageant avec nous la genèse de ce texte, il invite à un partage presque universel.
Beaucoup de contes sont créés pour un public précis et porteurs d’un message particulier. Leur thématique et leur style sont soigneusement choisis pour transmettre ce message central. C’est quelque chose d’absolument logique et légitime. J’en ai moi-même écrit beaucoup de ce genre.
Mais il existe aussi des contes qui naissent inconsciemment. On commence par un « Il était une fois », et au bout d’un moment, on perd la notion du temps et du lieu. Ce n’est plus l’esprit qui façonne l’histoire, mais l’âme qui la raconte. On parle sans se soucier de savoir si l’enfant écoute encore, s’il s’est endormi ou s’il s’ennuie. On parle simplement pour alléger son cœur, pour se libérer du poids qu’on porte en soi. Pour se transporter dans un autre monde, plus féerique.
C’est ainsi qu’est né Le Roi Sautigre.
C’était l’été 2020. Confiné à la maison avec ma famille à cause du coronavirus, avec un nouveau-né et un autre enfant de trois ans. Ma vie professionnelle allait de mal en pis, après un concours raté de l’Union européenne pour lequel j’avais tant travaillé, ainsi que d’autres échecs. Sous pression financière, car en tant que policier de première ligne, j’étais en contact constant avec le public, j’avais dû prendre un congé parental pour protéger mon nouveau-né du virus. J’étais profondément déçu de voir mes rêves ne pas se réaliser.
Dans ce contexte, je me suis allongé à côté de ma fille et j’ai commencé à lui raconter l’histoire du tigre qu’elle m’avait demandée. Et plus j’avançais dans le récit, les yeux fermés, plus mon âme entrait dans le conte lui-même, et je perdais toute notion du temps. Par chance, Eleni s’est vite endormie et n’a pas eu le temps de me dire : « Papa, qu’est-ce que tu racontes ? J’ai trois ans ! » Si elle ne s’était pas endormie, peut-être que cette histoire n’existerait pas aujourd’hui.
Et je me suis retrouvé, à côté de ma fille, à parler d’un tigre arrogant et prétentieux qui rêvait de grandeur — comme si, inconsciemment, je voulais punir et tourner en dérision cette partie de moi qui rêvait encore d’une vie meilleure et ne se satisfaisait pas de celle qu’elle avait.
Je parlais, je parlais… et plus je construisais l’histoire, plus elle me captivait.
Plus tard, assis sur le balcon, j’ai terminé le récit. En le relisant encore et encore, il me paraissait à la fois très particulier et tellement inadapté à ma petite fille… Alors, il a fini dans un tiroir. Peu à peu, je l’ai effacé de mon esprit… et les années ont passé.
Mais dans la vie, il ne faut jamais dire jamais. Il y a environ un an et demi, j’ai pris la décision de faire évaluer mon histoire par une maison d’édition sérieuse et fiable : les Éditions Fylatos en Grèce.
Et lorsque, quelque temps plus tard, ils ont décidé de publier mon œuvre de manière traditionnelle, bien que je sois un auteur inconnu, j’ai compris que le moment était venu de partager avec le monde entier l’histoire que j’avais écrite cette nuit d’été.
Je souhaite une belle lecture à tous ceux qui l’achèteront. Vous rirez, vous et vos enfants, des maladresses de Sautis ; vous serez touchés, et vos enfants apprendront des valeurs essentielles de la vie, comme l’humilité et la connaissance de soi. Peut-être trouverez-vous, entre ces pages, un fragment de vous-mêmes.
Et pour ceux qui seront un peu émus par la fin de l’histoire, n’oubliez pas qu’après la Chute de Sautis… vient l’Ascension.
Πολλά παραμύθια δημιουργούνται για ένα συγκεκριμένο κοινό και με ένα συγκεκριμένο μήνυμα. Η θεματολογία τους και το ύφος τους είναι προσεκτικά και στοχευμένα για να περάσουν το κεντρικό μήνυμα. Είναι κάτι απόλυτα σωστό και λογικό. Έχω γράψει και εγώ πολλά τέτοια.
Υπάρχουν όμως και μερικά παραμύθια που δημιουργούνται ασυναίσθητα. Ξεκινάς με ένα «μια φορά και έναν καιρό» και μετά από λίγη ώρα χάνεις την αίσθηση του τόπου και του χρόνου. Παύει να πλάθει το μυαλό την ιστορία και αφηγείται η ψυχή. Μιλάς χωρίς να αντιλαμβάνεσαι αν σε ακούει το παιδί, αν έχει κοιμηθεί, αν έχει βαρεθεί. Απλά μιλάς για να αδειάσει η ψυχή σου και να φύγει το βάρος που μπορεί να έχεις μέσα σου. Να μεταμορφωθεί σε έναν άλλο κόσμο, πιο παραμυθένιο. Ένα τέτοιο παραμύθι είναι και ο Βασιλιάς Σωτίγρης.
Ήταν καλοκαίρι του 2020. Κλεισμένος με την οικογένεια μέσα στο σπίτι λόγω του Κορονοϊού, με ένα νεογέννητο παιδί και ένα ακόμη τριών ετών. Με τα επαγγελματικά μου να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, καθώς προερχόμουν από ένα αποτυχημένο διαγωνισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον οποίο είχα ματώσει, αλλά και από άλλες αποτυχίες. Με οικονομική πίεση καθώς , ως αστυνομικός πρώτης γραμμής που θέλει δεν θέλει έρχεται σε επαφή με κόσμο, είχα αναγκαστεί να πάρω γονική άδεια, για να προστατέψω τον νεογέννητο γιο μου από τον Κορονοϊό. Με έντονη απογοήτευση για τα όνειρα που είχα και έβλεπα να μην υλοποιούνται..
Μέσα σε αυτό το σκηνικό ξάπλωσα δίπλα στην κόρη μου και άρχισα να της αφηγούμαι για τον τίγρη που μου είχε ζητήσει. Και όσο προχωρούσα την αφήγηση με τα μάτια κλειστά, τόσο έμπαινε η ψυχή μου μέσα στο ίδιο το παραμύθι και έχανα την αίσθηση του χρόνου. Για καλή μου τύχη η Ελένη αποκοιμήθηκε γρήγορα και δεν πρόλαβε να μου πει «μπαμπά τι μου λες; 3 χρονών είμαι»!! Αν δεν είχε αποκοιμηθεί αυτή η ιστορία ίσως να μην υπήρχε σήμερα.
Και βρέθηκα ξαφνικά, δίπλα στην κόρη μου, να μιλάω για έναν τίγρη αλαζονικό και υπερόπτη που ονειρευόταν μεγάλα πράγματα, σαν να ήθελα να τιμωρήσω και να γελοιοποιήσω ενδόμυχα τον εαυτό μου που ονειρευόμουν ακόμη μια καλύτερη ζωή και δεν μου αρκούσε η ζωή που είχα.
Κι έλεγα , κι έλεγα… κι όσο περισσότερο την έπλαθα τόσο περισσότερο μου κέντριζε το ενδιάφέρον.
Όταν πια αργότερα στο μπαλκόνι τελείωσα την ιστορία, την διάβαζα, την ξαναδιάβαζα και μου φαινόταν τόσο ιδιαίτερη, αλλά και τόσο ακατάλληλη για την μικρή μου κόρη.. Έτσι κατέληξε στο συρτάρι.. εγώ σιγά σιγά την έβγαλα από το μυαλό μου.. και τα χρόνια πέρασαν..
Όμως στην ζωή, ποτέ μη λες ποτέ. Έτσι ενάμιση χρόνο πριν πήρα την απόφαση να αξιολογηθεί η ιστορία μου από έναν πολύ καλό και αξιόπιστο εκδοτικό οίκο, τον εκδοτικό Οίκο Φυλάτος.
Και όταν μετά από λίγο καιρό πήραν την απόφαση να εκδώσουν με τον παραδοσιακό τρόπο το έργο μου κι ας ήμουν ένας άγνωστος συγγραφέας, τότε κατάλαβα πως είχε έρθει η ώρα να μοιραστώ μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο την ιστορία που είχα γράψει εκείνο το βράδυ του καλοκαιριού.
Εύχομαι καλή ανάγνωση σε όσους το αγοράσουν. Θα γελάσετε και εσείς και τα παιδιά σας με τις γκάφες του Σωτήρη, θα συγκινηθείτε, θα διδαχθούν και τα παιδιά σας σημαντικές αξίες της ζωής, όπως η ταπεινότητα και η αυτογνωσία.. Ίσως μέσα στις σελίδες να βρείτε και εσείς ένα κομμάτι του εαυτού σας.
Και για όσους συγκινηθούνε λίγο παραπάνω με το τέλος της ιστορίας, να μην ξεχνάτε ότι μετά την Πτώση του Σωτήρη.. ακολουθεί η Άνοδος..
